Kiedy treningi siłowe mogą zaszkodzić Waszemu zdrowiu?

 Poziom energii życio­wej CHI w orga­ni­zmie suk­ce­syw­nie ulega zmianom, czyli poziom ukrwie­nia poszcze­gól­nych układów i narzą­dów może zmie­niać się.

 Co powo­duje te zmiany?

 Nasz ustrój posiada pewien system regu­lo­wa­nia poziomu energii w poszcze­gól­nych narzą­dach i ukła­dach wewnętrz­nych. Reakcje tego systemu wypra­co­wały się w trakcie ewo­lu­cji naszego gatunku. Prze­trwa­nie orga­ni­zmu w stanie spokoju wymaga zabez­pie­cze­nia w krew i energię CHI przede wszyst­kim narzą­dów wewnętrz­nych, a w drugiej kolej­no­ści dopiero mięśni i kości kończyn. Można porów­nać to do drzewa - soki przede wszyst­kim dostają korze­nie, później pień drzewa, konary, a następ­nie gałęzie i liście.

 W tym natu­ral­nym porządku rzeczy narządy wewnętrzne są w stanie zabez­pie­czyć osło­nowe mecha­ni­zmy, które chronią nas przed zakwa­sze­niem. Wzrost zakwa­sze­nia kon­se­kwentny jest w tym, że może nastą­pić zmiana zasa­dowo-kwa­so­wego odczynu (pH) krwi. Odchy­le­nie pH od 7,41 powo­duje to, że atomy żelaza, które znaj­dują się w hemo­glo­bi­nie czer­wo­nych komórek, nie będą w stanie połą­czyć się z tlenem, a to oznacza, że jakieś komórki w ustroju na czas nie dostaną tlenu i będą nara­żone na śmierć.

 Ukrwie­nie zmienia się w sytu­acjach zagro­że­nia.

 Natura wybrała naj­bar­dziej roz­sądną reakcję na zagro­że­nie: uciec - schować się - prze­trwać. Żeby reali­zo­wać ucieczkę, krew musi odpły­nąć od narzą­dów wewnętrz­nych i zapeł­nić pracę mięśni kończyn: ucie­kamy, jak to mówią, „biorąc nogi w ręce”! Ten łańcuch reakcji prze­trwa­nia w trakcie ewo­lu­cji stanowi fun­da­ment wszyst­kich reakcji stre­so­wych.

 Nawet kiedy w sytu­acji stre­so­wej nie „ucie­kamy” dosłow­nie - nasze koń­czyny są prze­peł­nione krwią, a narządy prze­by­wają w defi­cy­cie ener­ge­tycz­nym. Gwał­tow­nie spada fil­tra­cyjna zdol­ność wątroby: krew nie oczysz­cza się z odpadów meta­bo­licz­nych. Komórki narzą­dów wewnętrz­nych prze­by­wają w stanie nie­do­tle­nie­nia, czyli procesy meta­bo­liczne toczą się w nich nie do końca.

 Pro­dukty nie w pełni ukoń­czo­nych pro­ce­sów meta­bo­licz­nych na pozio­mie komór­ko­wym są bardzo tok­syczne. Dla ich neu­tra­li­za­cji orga­nizm potrze­buje bardzo zaawan­so­wa­nego „zużycia” bufo­ro­wych mecha­ni­zmów.

 Jednym z pod­sta­wo­wych mecha­ni­zmów do neu­tra­li­za­cji toksyn jest wyko­rzy­sty­wa­nie mikro­ele­men­tów tzw. alka­licz­nej grupy: wapna, potasu, sodu oraz magnezu. Na skutek reakcji mikro­ele­men­tów tej grupy z kwasami meta­bo­licz­nymi tworzą się sole, które z kolei nie są tok­syczne, ale mogą torować - „zaśmie­cać” prze­strzeń mię­dzy­ko­mór­kową. Zaśmie­ce­nie prze­strzeni mię­dzy­ko­mór­ko­wej hamuje prze­pływ sub­stan­cji odżyw­czych nie­zbęd­nych dla pracy komórek i wła­ści­wego prze­biegu pro­ce­sów meta­bo­licz­nych. Dłuższe prze­by­wa­nie w sytu­acjach stre­so­wych, kiedy krew prze­peł­nia mięśnie kończyn, powo­duje takie stany, kiedy komórki narzą­dów wewnętrz­nych dosłow­nie zaczy­nają tonąć w „szambie” wła­snych odcho­dów.

 Takie zanie­czysz­cze­nie potoczne znane jest pod nazwą „zakwa­sze­nie orga­ni­zmu”.

 Pro­wa­dzi to do dal­szego zabu­rze­nia rów­no­wagi (home­ostazy) ustro­jo­wej, która może już mani­fe­sto­wać się jak jakieś scho­rze­nie.

 Wycień­cze­nie bufo­ro­wych mecha­ni­zmów nazywa się sta­ro­ścią.

 Ważne jest wie­dzieć, że stopień ukrwie­nia narzą­dów wewnętrz­nych (jak również ich ener­ge­tycz­nego statusu) zmienia się w rytmach dobo­wych, mie­sięcz­nych oraz rocz­nych, a nawet kil­ku­rocz­nych. Odpo­wied­nio każdy narząd w skali wybra­nych rytmów może prze­by­wać na szczy­cie ener­ge­tycz­nego zabez­pie­cza­nia, jak również być w dole ener­ge­tycz­nym. W prak­tyce to wygląda jak otwar­cie lub zamknię­cie na pewien okres mikro-naczy­nek, czyli zwięk­sze­nie lub zmniej­sze­nie prze­pływu krwi przez narząd.

 Każdy siłowy trening zwięk­sza prze­pływ krwi przez mięśnie obwo­dowe, tworząc per­ma­nentne nie­do­krwie­nie jakichś narzą­dów wewnętrz­nych. Jeżeli przed­sta­wić sytu­ację, że czło­wiek przed tre­nin­giem prze­by­wał w sytu­acji stre­so­wej, to nie stanowi trud­no­ści domy­śleć się, że w takim razie na nie­do­krwie­nie wewnętrzne nałoży się nie­do­krwie­nie potre­nin­gowe. W ten sposób potę­go­wane nie­do­krwie­nie wewnętrzne z reguły kończy się jakimś powi­kła­niem.

 Każde nasze scho­rze­nie zaczyna się przede wszyst­kim z zabu­rze­nia wła­ści­wego ukrwie­nia tego lub innego narządu. W tej kon­cep­cji wła­ściwe lecze­nie każdego scho­rze­nia - to przy­wró­ce­nie wła­ści­wego ukrwie­nia poszko­do­wa­nych w scho­rze­niu narzą­dów. Jeżeli czło­wiek zbyt mocno trenuje bez zasta­na­wia­nia się nad tym, w jakim stanie ukrwie­nia prze­by­wają jego narządy i układy wewnętrzne, to zapew­niam, że przede wszyst­kim nabawi się wycień­cze­nia wła­snych mecha­ni­zmów bufo­ro­wych i przed­wcze­snego sta­rze­nia się jakie­goś układu. A tam, gdzie jest cienko - tam się rwie!

 Po każdym tre­ningu w mię­śniach oraz w samych naczy­niach krwio­no­śnych wzrasta zapo­trze­bo­wa­nie na krew, przede wszyst­kim jej białą frakcję - limfę. Osiąga się to kosztem zmniej­sze­nia prze­pływu krwi od jelit przez wątrobę. Krew od jelit ma w sobie dużo sub­stan­cji odżyw­czych, ale komórki czer­wone (ery­tro­cyty) w niej zawarte prze­no­szą na sobie sporo nie­czy­sto­ści, które unie­moż­li­wiają pobór tlenu przez ich hemo­glo­binę. Natura zadbała o takie stany nie­do­tle­nie­nia w mię­śniach, budując w nich „maga­zyny rezer­wowe” tlenu, czyli rezer­wu­jąc tlen w tzw. mio­glo­bi­nie - hemo­glo­bi­nie mię­śnio­wej. Jak długo orga­nizm prze­żywa „ucieczkę” lub znaj­duje się w wysiłku fizycz­nym, tak długo mięśnie będą otrzy­my­wały krew bez­tle­nową, lecz obfitą w sub­stan­cje odżyw­cze, hamując prze­pływ krwi przez wątrobę.

 Tlenowe maga­zyny mio­glo­biny mają swoje ogra­ni­cze­nia. To wszystko powo­duje brak krwi oczysz­czo­nej w małym obiegu krwio­no­śnym, czyli w tym, który leci przez płuca. Osta­tecz­nie serce musi mniej­szą ilością utle­nio­nej krwi zabez­pie­czyć wciąż tę samą ilość komórek ustroju. Przy­czy­nia się to do wzrostu czę­sto­tli­wo­ści skróceń ser­co­wych i dal­szego obcią­że­nia układu sercowo-naczy­nio­wego.

 Z reguły orga­nizm jest w stanie wyre­gu­lo­wać, uzu­peł­nić powstały deficyt krwi w małym kole obiegu krwio­no­śnego na prze­strzeni 1-3 mie­sięcy. A do tej pory orga­nizm będzie nad­wy­rę­żał mecha­ni­zmy bufo­rowe, czyli inten­syw­nie zakwa­szał się. Na tle przy­ro­stu mię­śnio­wego, poprawy kre­atyw­no­ści syl­wetki narządy będą słabnąć. Prze­ja­wia się to jak dalsze pogłę­bie­nie meta­bo­licz­nych zabu­rzeń, osła­bie­nie układu odpor­no­ścio­wego. Pogłę­bia się zabu­rze­nie rela­tyw­no­ści pomię­dzy układem ośrod­ko­wym a obwo­do­wym ner­wo­wym: układ nerwowy zaczyna tracić swoją nad­rzędną funkcję w regu­la­cji inte­gral­no­ści pro­ce­sów ustro­jo­wych.

 To powo­duje, że funk­cjo­nalna słabość narzą­dów prze­by­wa­ją­cych w stanie nie­do­krwie­nia w momen­cie przy­stę­po­wa­nia do tre­nin­gów zmienia się na stany destruk­cyjne w nich. Nie spo­tkasz drzewa z potęż­nym pniem, a słabymi gałę­ziami, ponie­waż jest to wbrew Naturze. Jeżeli pień jest zdrowy, gałęzie i liście również są w porządku. Te same reguły dzia­łają i w naszym ciele.

 Przy­stę­pu­jąc do tre­nin­gów z myślą „spalić oszczę­dzaną energię”, przede wszyst­kim trzeba zro­zu­mieć kolej­ność rzeczy - naj­pierw należy wzmoc­nić ukrwie­nie wewnętrz­nych narzą­dów, przy­wró­cić fil­tra­cyjną zdol­ność wątroby, a dopiero zasta­na­wiać się nad mię­śniami i syl­wetką. Kiedy wewnętrzne narządy przez dłuższy okres prze­by­wały w nie­do­krwie­niu, to upra­wia­nie fit­nessu lub siło­wego tre­ningu jest nie­bez­pieczne, a jakie­kol­wiek „cudowne zrzu­ce­nie” zbęd­nych kilo­gra­mów jak było show, tak nim i zosta­nie.