MEJ-CHUA-DŻEŃ - podrażnienie pęczkiem igieł

 Obszar zasto­so­wa­nia powierz­chow­nych ukłuć (podraż­nie­nia) pęcz­kiem igieł jest wła­ści­wie taki sam jak w więk­szo­ści spo­so­bów aku­punk­tury. MEJ-CHUA-DŻEŃ, czyli - podraż­nie­nie pęcz­kiem igieł, z reguły stosuje się wtedy, gdy z jakich­kol­wiek przy­czyn jest prze­ciw­wska­zana aku­punk­tura tra­dy­cyjna lub inne metody lecze­nia (dla przy­kładu - w prak­tyce pedia­trycz­nej lub geria­trycz­nej).

 Możliwe jest łącze­nie MEJ-CHUA-DŻEŃ z innymi meto­dami lecze­nia, na przy­kład z aku­punk­turą lub masażem. W przy­padku masażu MEJ-CHUA-DŻEŃ może być użyte jako zabieg wstępny, który szcze­gól­nie sku­tecz­nie redu­kuje nocy­cep­tywne (bólowe) czucie oraz zmniej­sza skurcz­li­wość mię­śniową.

 Podraż­nie­nie pęcz­kiem igieł jest jednym z rodza­jów aku­punk­tury. Może być doko­nane przez serię dyna­micz­nych ukuć zwykłą igłą sto­so­waną w aku­punk­tu­rze. Jednak ten sposób uważa się za mało wydajny, cza­so­chłonny, tech­nicz­nie zbyt skom­pli­ko­wany, ponadto zwią­zany jest z uszko­dze­niem powierzchni skóry. W związku z tym, z czasem zapro­po­no­wano sto­so­wa­nie spe­cjal­nych mło­tecz­ków, mają­cych nasadę z igłami, a następ­nie wpro­wa­dzono różnego rodzaju wałki i apli­ka­tory.

 Obecnie igły na apli­ka­to­rach i wałkach są znacz­nie grubsze od tra­dy­cyj­nych sto­so­wa­nych w aku­punk­tu­rze, a ich śred­nica wynosi blisko 1 mm. Igły te zro­bione są z nie­rdzew­nej stali lub metali szla­chet­nych (zazwy­czaj ze srebra). Ist­nieje wiele kształ­tów o różnych roz­mia­rach, zarówno samych mło­tecz­ków czy wałków, jak i apli­ka­to­rów. Jednak wspólne dla nich jest to, że w każdym z tych wyrobów igły są ulo­ko­wane syme­trycz­nie na wierz­choł­kach rów­no­bocz­nego trój­kąta, przy czym bok każdego trój­kąta wynosi nie więcej niż 7 mm. Ostrza igieł powinny być na jednym pozio­mie, gdyż w prze­ciw­nym razie może dojść do uszko­dze­nia skóry. Igły nie mogą być jed­no­cze­śnie zbyt ostre.

 Naj­sku­tecz­niej­sze roz­wią­za­nie dla igieł­ko­wych apli­ka­to­rów zapro­po­no­wał lekarz medy­cyny wschod­niej M. Lapko. Jego mody­fi­ka­cja to tak zwane wie­lo­igieł­kowe gal­wa­niczne bio­lo­gicz­nie aktywne ele­menty /WGBAE/. Poje­dyn­cze igły takiego zmo­dy­fi­ko­wa­nego apli­ka­tora zro­bione są z różnych, lecz czy­stych metali - miedzi, cynku, niklu, srebra.

 WGBAE - w niniej­szej pracy dla nazwa­nia wie­lo­igieł­ko­wych gal­wa­nicz­nych bio­lo­gicz­nie aktyw­nych ele­men­tów będziemy używać wska­za­nego skrótu lub okre­śle­nia apli­ka­tor.

 Ciało jest wie­lo­seg­men­tową budową. W każdym z tych seg­men­tów dzia­łają drobne ruchy oraz zmiany geo­me­trii ciała zwią­zane z oddy­cha­niem, krą­że­niem krwi czy pro­ce­sem tra­wie­nia pokarmu. Więc oddzia­łu­jąca na ciało siła gra­wi­ta­cji nie może być opi­sy­wana prostą zależ­no­ścią:

 M=F · r gdzie:

 F - to wiel­kość siły r - jej ramię, czyli odle­głość miejsca jej dzia­ła­nia od osi obrotu. Bez uwzględ­nie­nia lokal­nych sił powsta­ją­cych w obie­gach czyn­no­ścio­wych, ciało w uprosz­cze­niu trak­tuje się jako zwartą bryłę, w której można zde­fi­nio­wać cha­rak­te­ry­styczny punkt nazy­wany ogólnym środ­kiem cięż­ko­ści. W posta­wie sto­ją­cej ten punkt środka cięż­ko­ści znaj­duje się mniej więcej na pozio­mie dru­giego kręgu krzy­żo­wego (S2), na linii łączą­cej osie stawów bio­dro­wych. Siły lokalne, powsta­jące w obie­gach czyn­no­ścio­wych narzą­dów wewnętrz­nych, są źródłem momen­tów sił. One oraz siły zewnętrzne tworzą wypad­kową siłę, kie­ru­nek której może odpo­wia­dać osi kine­ma­tycz­nego łań­cu­cha, przez który reali­zuje się ten lub inny algo­rytm ruchu. Mamy 12 stałych algo­ryt­mów ruchu, którym odpo­wia­dają 12 kanałów ścię­gnowo-mię­śnio­wych /KMS/.

 Wypad­kowe siły wszyst­kich KMS krzy­żują się w punkcie nazy­wa­nym jako centrum ciała. W posta­wie sto­ją­cej centrum ciała znaj­duje się z przodu dru­giego lędź­wio­wego kręgu na linii prze­cho­dzą­cej przez środek jego trzonu. Sto­su­nek ogól­nego środka cięż­ko­ści ciała do jego centrum jest jak 5 do 8. Taki sto­su­nek jest wła­ściwy dla poja­wie­nia się obro­to­wej ten­den­cji umoż­li­wia­ją­cej prze­no­sze­nie sił wła­ści­wych KMS na zewnątrz ciała.

 Ewo­lu­cja ciągle sta­wiała czło­wieka w sytu­acjach, w których pod­sta­wo­wym kry­te­rium ruchu była szyb­kość lub czas reakcji. Różnice oso­bi­ste poszcze­gól­nych indy­wi­duów w reali­za­cji wzorców rucho­wych nie speł­nia­jące sta­wia­nych wymogów nara­żały ich wła­ści­cieli na straty, wręcz na zagro­że­nie samego ist­nie­nia. Opisano było w sto­sunku do każdej połowy ciała 12 pod­sta­wo­wych wzorców ruchu: 6 - dla koń­czyny górnej i 6 - dla koń­czyny dolnej. W tym opisano po 3 wzorce reali­zo­wane odpo­wied­nio przez mięśnie zewnętrz­nej oraz wewnętrz­nej powierzchni koń­czyny.