Wstęp do medycyny niekonwencjonalnej

 Pragnę podzie­lić się czymś, co sprawi, że zaczniemy sobie coraz bar­dziej uświa­da­miać to coś, co zawsze było oczy­wi­ste, ale czego nigdy wcze­śniej nie byliśmy w stanie dostrzec.

 Zbyt wiele kłamstw i kłam­ste­wek kłębi się w naszych głowach, żeby zaak­cep­to­wać coś tak oczy­wi­stego jak prawda.

 Nie­stety stajemy się wraż­liwi na pewne rzeczy dopiero wtedy, kiedy w naszym życiu zaczyna się coś dziać, zacho­dzą zmiany, do których nie jeste­śmy przy­go­to­wani. Zdajemy sobie sprawę z tego, że więk­szość rzeczy, w które do tej pory wie­rzy­li­śmy, nie jest prawdą. Mówimy, że nasze życie z jakie­goś powodu legło w gruzach, jed­no­cze­śnie nie dostrze­ga­jąc tego, że dopóki żyjemy, mamy szansę na to, by dostrzec prawdę. Szanse są zawsze, choć wiele z nich po prostu prze­ga­piamy. Żeby nauczyć się ich nie tracić, należy otwo­rzyć oczy własnej duszy i umoż­li­wić doko­ny­wa­nie zmian we własnym życiu.

 Tak właśnie jest z naszym zdro­wiem: kiedy je mamy, z reguły rzadko zasta­na­wiamy się nad nim, lecz kiedy je stra­cimy, uświa­da­miamy sobie, w posia­da­niu jakiego skarbu byliśmy. Nawet wtedy zakła­damy, że lekarz ma nas „napra­wić” przy pomocy jakie­goś tech­no­lo­gicz­nego lub magiczno-życze­nio­wego „cudu”. Zapo­mi­namy jednak o tym, że zdrowie w istocie jest pre­zen­tem, który sami sobie robimy.

 Nie ma moż­li­wo­ści otrzy­ma­nia go z zewnątrz, chociaż stwier­dze­nie tego stoi w sprzecz­no­ści z tra­dy­cyj­nym rozu­mie­niem opieki zdro­wot­nej. Wielu z nas pod poję­ciem „zdrowia” rozumie tylko i wyłącz­nie brak jakich­kol­wiek dole­gli­wo­ści lub chorób. Zdrowie jest jednak stanem, w którym nasze fizyczne i duchowe moż­li­wo­ści są wła­ści­wie zin­te­gro­wane dla osią­gnię­cia sto­ją­cych przed nami celów życio­wych. Innymi słowy, zdrowie można zde­fi­nio­wać jako „stan har­mo­nii ciała i duszy”.

 Obecnie nowe metody lecze­nia zachę­cają do rozwoju nie­bez­piecz­nego sposobu myśle­nia o zdrowiu, kiedy więk­szość z nas zamie­rza cieszyć się „tym, co w życiu dobre”. Troskę o ewen­tu­alne powi­kła­nia pozo­sta­wiamy swoim leka­rzom. Oko­licz­no­ściowo tylko możemy przy­pusz­czać, że przede wszyst­kim my sami pono­simy odpo­wie­dzial­ność za stan wła­snego zdrowia.

 Nadal jednak domi­nuje myśle­nie o zdrowiu z per­spek­tywy pato­lo­gii i lecze­nia chorób. Do tej pory zdrowie, jako uni­wer­salna wartość w życiu czło­wieka, nie jest zbyt wysoko cenione i nie stanowi ważnego wymiaru w poli­tyce spo­łecz­nej i eko­no­micz­nej. Jeste­śmy prze­ko­nani, że pro­fe­sjo­na­li­stami, w których kom­pe­ten­cje wchodzą zagad­nie­nia zdrowia, są lekarze szko­leni z zakresu rozu­mie­nia i lecze­nia chorób meto­dami bio­lo­gicz­nymi.

 Co w takim razie powin­ni­śmy uczynić i co możemy zrobić we własnym zakre­sie, żeby być zdrowym? Naj­istot­niej­sze jest to, co powin­ni­śmy wie­dzieć na temat wła­snego zdrowia - jak utrzy­my­wać się przy zdrowiu. Lao Czy powie­dział: „Czło­wiek osiąga zdrowie przez zjed­no­cze­nie się z Naturą”. Według Tra­dy­cyj­nej Medy­cyny Wschod­niej, życie w zgodzie z Naturą oraz prze­strze­ga­nie reguły Ing-Jang jest naj­bar­dziej wła­ściwą drogą do osią­gnię­cia har­mo­nii duszy i ciała, długich lat życia oraz szczę­ścia. W tym tkwi podo­bień­stwo zdrowia i szczę­ścia.

 Zdrowie to coś znacz­nie więcej niż brak objawów cho­ro­bo­wych - to zmie­rza­nie do wie­lo­aspek­to­wego dobro­stanu czło­wieka. Jest to świa­do­mość inte­gral­no­ści wła­snego ciała, postrze­ga­nie go jako całości, co prze­kłada się na stan dobrego samo­po­czu­cia i szczę­ścia. Świa­do­mo­ści inte­gral­no­ści musimy się uczyć. Dążenie do zdrowia powinno spro­wa­dzać się również do dostrze­ga­nia tego wszyst­kiego, co umyka nam w stanie pasyw­nego igno­ro­wa­nia naszego zdro­wego stanu. Stan zdrowia podlega kla­ro­wa­niu. W zna­cze­niu psy­cho­fi­zycz­nym - nie­zbędne jest two­rze­nie inten­cji wła­snego zdrowia.

 Naszą siłą jest wiara, która nie ma nic wspól­nego z religią. Jest to moc stwo­rze­nia, którą posia­dają wszyscy ludzie. Jeżeli pra­gniemy coś stwo­rzyć, to powin­ni­śmy uwie­rzyć w siebie jak w stwórcę. Wiara ta jest wyni­kiem pewnej ugody. Kiedy godzimy się wierzyć w coś bez cienia wąt­pli­wo­ści, zawie­rzamy swoją ufność. Jeżeli nie mamy wąt­pli­wo­ści co do tego, w co wie­rzymy, staje się to prawdą, mimo że obiek­tyw­nie może być to kłam­stwem. Nasza wiara jest tak mocna, że jeżeli uwie­rzymy, że do czegoś się nie nada­jemy, to tak się stanie naprawdę! Jeżeli ufamy, że czemuś nie spro­stamy, to tak się właśnie stanie, ponie­waż na tym polega siła i moc wiary.

 Inten­cja jest instru­men­tem naszej wiary. Odpo­wiada za insta­la­cję energii życio­wej od naszych ener­ge­tycz­nych struk­tur do miejsca w cza­so­prze­strzeni, gdzie, jeśli wie­rzymy, powinno wystą­pić wyda­rze­nie. Zdrowie jest właśnie tym pozio­mem ener­ge­tycz­nym, który może zasilić insta­la­cję: kiedy energii życio­wej będzie pod dostat­kiem - wystąpi moment reali­za­cji czegoś upra­gnio­nego, kiedy jednak jej zabrak­nie - reali­zuje się coś znie­kształ­co­nego lub reali­za­cja nie odbę­dzie się wcale. Two­rzymy świat odzwier­cie­dlony. Jak myślimy - tak i cho­dzimy! Co wymy­ślimy - po tym i cho­dzimy. Każda nasza myśl jest jak modli­twa. Zewnętrzny świat każdego prze­ma­wia za nim jako za „artystą ducha”. Każdy czło­wiek jest artystą, a naj­wyż­szą formą piękna jest piękno jego ducha. Artyzm ten sprawia, że jeste­śmy takimi samymi stwór­cami jak Ten, Który Nas Stwo­rzył.

 Każdy z nas tworzy swój własny świat zewnętrzny i wewnętrzny.

 Inten­cja „bycia zdrowym” powinna wyka­zy­wać się wędrówką do wła­snego wnętrza, goto­wo­ścią pono­sze­nia odpo­wie­dzial­no­ści za ten olbrzymi świat, który jest wewnątrz nas, a o ist­nie­niu którego nie zawsze cokol­wiek wiemy.