Z czego można skorzystać w gabinecie?

 Para­dyg­mat obo­wią­zu­jący w naukach medycz­nych w XX wieku jest znany jako model bio­me­dyczny. Na początku nowego mile­nium w naszych kogni­tyw­nych (poznaw­czych) sche­ma­tach zaczął domi­no­wać model biop­sy­cho­spo­łeczny. Spo­łeczne i psy­cho­lo­giczne czyn­niki, wpły­wa­jące na pro­blemy zdro­wotne, nie miesz­czą się w wąskich ramach modelu bio­me­dycz­nego. A jednak i model biop­sy­cho­spo­łeczny nie jest w stanie objąć wszyst­kich zagad­nień ludz­kiej egzy­sten­cji, których skró­cony przekaz możemy zde­fi­nio­wać jako zdrowie. Wciąż więc brakuje pro­pa­gandy pro­fi­lak­tyki i indy­wi­du­al­nej odpo­wie­dzial­no­ści za zdrowie. Wówczas zwró­ci­łem się do kon­cep­cji medy­cyny holi­stycz­nej, u podstaw której znaj­duje się model bio­lo­gicz­nego pola czło­wieka.

 Przez 20 lat dzia­łal­no­ści w gabi­ne­cie sto­so­wa­łem i roz­wi­ja­łem metody lecze­nia w oparciu o kon­cep­cję holi­styczną. W kon­cep­cji tej zdrowie rozu­miano jako stan dobrego samo­po­czu­cia we współ­za­leż­nych aspek­tach ludz­kiego ist­nie­nia: fizycz­nego, che­micz­nego, psy­chicz­nego, spo­łecz­nego i ducho­wego. Owa współ­za­leż­ność jest klu­czo­wym poję­ciem wszel­kiego cało­ścio­wego i rela­ty­wi­stycz­nego rozu­mie­nia świata - rozu­mie­nia holi­stycz­nego. Podej­ście holi­styczne kładzie większy nacisk na aspekt duchowy. Dlatego w swojej prak­tyce sięgam po metody nie­miesz­czące się w ramach medy­cyny nauko­wej. W takim podej­ściu ogólnie przyj­muję, że czło­wiek funk­cjo­nuje na kilku pozio­mach: fizycz­nym, psy­chicz­nym i ducho­wym. Przy­czyny pocho­dzące z różnych pozio­mów ludz­kiej egzy­sten­cji kli­nicz­nie mogą obja­wiać się jednym i tym samym scho­rze­niem. Podobne scho­rze­nia u różnych osób mogą mieć swoje przy­czyny na różnych pozio­mach jego egzy­sten­cji.

 Model bio­me­dyczny, wła­ściwy dla medy­cyny nauko­wej (aka­de­mic­kiej), uznaje się jedynie jako element procesu lecze­nia w celu poro­zu­mie­nia się na płasz­czyź­nie prze­pro­wa­dza­nych lub sto­so­wa­nych wobec pacjenta innych, poza­ga­bi­ne­to­wych metod lecze­nia. Jestem zwo­len­ni­kiem inte­gral­nego podej­ścia w lecze­niu: dobrze, kiedy czło­wiek leczy się meto­dami nie­kon­wen­cjo­nal­nymi, jed­no­cze­śnie sto­su­jąc kon­wen­cjo­nalne lecze­nie.

 Metody nie­kon­wen­cjo­nalne mogą być dodat­ko­wym źródłem lecze­nia w sto­sunku do metod kon­wen­cjo­nal­nych, jak również kon­wen­cjo­nalne (aka­de­mic­kie) lecze­nie może być wspa­nia­łym uzu­peł­nie­niem lecze­nia nie­kon­wen­cjo­nal­nego. Wszystko zależy od tego, na jakim pozio­mie znaj­dują się przy­czyny obec­nego scho­rze­nia. Różnica w prio­ry­te­cie nie­kon­wen­cjo­nal­nych a kon­wen­cjo­nal­nych metod lecze­nia dotyczy stopnia, w jakim przy­czyna choroby uwzględ­nia wymiar duchowy. Opi­sa­łem swoje poglądy w oma­wia­nym aspek­cie w swojej książce „Magia medy­cyny” (Bił­go­raj 2000 r.).

 W rozu­mie­niu holi­stycz­nym sub­stra­tem jed­no­czą­cym wszyst­kie aspekty ludz­kiej egzy­sten­cji, wymie­niane w defi­ni­cji zdrowia, jest bio­lo­giczne pole czło­wieka.

 Pole bio­lo­giczne nie jest tylko rezul­ta­tem pro­ce­sów życio­wych. Jest ono również życiem. Do istoty życia należy nie tylko sub­stan­cja che­miczna, jej struk­tura i funkcja, jako zespół pro­ce­sów che­micz­nych należy do niej również wytwa­rza­nie pola bio­lo­gicz­nego. Pole bio­lo­giczne jest wyni­kiem pro­ce­sów che­micz­nych doko­nu­ją­cych się na struk­tu­rach związ­ków orga­nicz­nych, prze­by­wa­ją­cych pod ciągłym oddzia­ły­wa­niem gra­wi­ta­cyj­nym pola Ziemi. Będąc pochodną tych pro­ce­sów, pole bio­lo­giczne, w inte­gra­cji ze świa­do­mo­ścią, może następ­nie ste­ro­wać pra­wi­dło­wym prze­bie­giem tych pro­ce­sów oraz odbu­dową struk­tur wymie­nia­ją­cych usta­wicz­nie skład atomowy.

 W kosmo­sie wszystko, co ist­nieje, bez żadnego wyjątku, ma wymiar ener­ge­tyczny. Więc każde dzia­ła­nie, słowo, myśl zawie­rają w sobie prze­ciwną siłę, prze­ciwne oddzia­ły­wa­nie. Ujęto to w tak zwanym Prawie Karmy, czyli prawie prze­ciw­nego oddzia­ły­wa­nia. Innymi słowy, na pozio­mie ener­ge­tycz­nym nigdy nic nie znika. Jeżeli energia była wzięta, to musi być jej uzu­peł­nie­nie w miejscu, skąd była pobie­rana. Ludzkie ciało zbu­do­wane jest na tych samych zasa­dach co Kosmos. Można powie­dzieć, że mikro­ko­smos ludz­kiego ciała odzwier­cie­dla Makro­ko­smos Wszech­świata.

 Prze­by­wa­nie w gra­wi­ta­cyj­nym polu Ziemi przy­czy­nia się ku temu, że kine­ma­tyczna energia, wytwa­rzana ciałem w polu gra­wi­ta­cyj­nym, a następ­nie zasi­la­jąca bio­lo­giczne pole, prze­biega w ludzkim ciele według okre­ślo­nych torów - tak zwanych kostno-mię­śniowo-ścię­gno­wych kanałów (KMS), lub kine­ma­tycz­nych łań­cu­chów.

 Każdy staw w KMS jest roz­pa­try­wany jak narząd, w którym dwa rodzaje kine­ma­tycz­nej energii - poten­cjalna i kine­tyczna prze­twa­rzają się nawza­jem. Rela­tywny sto­su­nek poten­cjal­nej energii do kine­tycz­nej jest jak 5:8, czyli na 5 części poten­cjal­nej energii przy­pada 8 części kine­tycz­nej. Różnica pomię­dzy nimi (3) nie powinna zmie­niać się. Kiedy mamy wzrost rodzaju kine­ma­tycz­nego energii, staw roz­grzewa się. Dalszy ciąg wzrostu „roz­grze­wa­nia” przy­czy­nia się do roz­po­wszech­nia­nia „ciepła” wzdłuż kine­ma­tycz­nego łań­cu­cha i „roz­grze­wa­nia” pozo­sta­łych ogniw - mięśni, ścię­gien oraz narzą­dów danego łań­cu­cha. I odwrot­nie - wzrost poten­cjal­nej energii przy­czy­nia się do „wychło­dze­nia” stawu oraz łań­cu­cha, którego jest ogniwem. Nie stanowi trud­no­ści sko­ja­rzyć to ze stanami Ing i Jang Medy­cyny Wschod­niej. Więc zro­zu­miałe, że w gabi­ne­cie sto­su­jemy aku­punk­turę. Celem aku­punk­tury jest wyrów­na­nie sto­sunku poten­cjal­nej (Ing) a kine­tycz­nej (Jang) energii.

 Również w tym celu sto­su­jemy zabiegi terapii Mej-Chua-Dżeń (ukłucie pęcz­kiem igieł) oraz jej nowo­cze­sne odmiany - apli­ka­tory Lapko, mok­so­te­ra­pię.

 Jeżeli mamy uszko­dze­nie jakie­goś stawu, mięśnia lub innej struk­tury, sta­no­wią­cej ana­to­miczny sub­strat KMS, to nigdy nie uzy­skamy pozy­tyw­nych skutków jego lecze­nia i reha­bi­li­ta­cji, jeżeli będziemy trak­to­wali go z pozycji „teorii poje­dyn­czego ogniwa”. Tylko wtedy, kiedy uwzględ­nimy, że w orga­ni­zmie zgodnie z kon­cep­cją KMS „wszystko jest powią­zane ze wszyst­kim”, możemy mieć pozy­tywne skutki lecze­nia i dłuż­szych okresów remisji.

 W celu bio­me­cha­nicz­nego uwol­nie­nia zajętej struk­tury w kine­ma­tycz­nym łań­cu­chu w gabi­ne­cie stosuję terapię manu­alną. Ze względu na koszty lecze­nia, ilość zabie­gów, nie­zbęd­ność dokład­nego roz­po­zna­nia uszko­dzo­nej struk­tury, ilość przyj­mo­wa­nych pacjen­tów, roz­pra­co­wa­łem i stosuję w gabi­ne­cie terapię manu­alną tech­niką But­ter­fly (Motylka). Atutem tech­niki jest to, że mam moż­li­wość pra­co­wać nie tylko na „poje­dyn­czym ogniwie”, lecz na całym ukła­dzie KMS podczas jednego zabiegu.

 Prawo Karmy, czyli prawo prze­ciw­nego oddzia­ły­wa­nia, jest wszech­obecne. Korzy­stać z niego należy w taki sposób, żeby móc ewo­lu­ować, roz­wi­jać się. Ewo­lu­cja czło­wieka nie tylko nadal trwa, lecz obecnie nabrała nie­sa­mo­wi­tego przy­spie­sze­nia i obej­muje całkiem nowe strefy ludz­kiej egzy­sten­cji. Według Richarda Ban­dlera, ludz­kość „właśnie wyczoł­gała się z bagien”. Dopiero ludzie zaczy­nają odkry­wać, czego może dokonać ich własny umysł. Ewo­lu­cja fizyczna trwa, a kogni­tywna dopiero się roz­po­częła. W świetle ewo­lu­cji kogni­tyw­nej szcze­gól­nego zna­cze­nia nabiera indy­wi­du­alna odpo­wie­dzial­ność za każde swoje postę­po­wa­nie. Energia każdego dzia­ła­nia, słowa, myśli może w postaci czegoś innego, natych­miast lub po upływie jakie­goś czasu, powró­cić do ich autora.

 Istotną różnicą między ewo­lu­cją fizyczną a kogni­tywną stanowi to, że ostat­nia jest bar­dziej świa­doma i zamie­rzona. Indy­wi­du­alna odpo­wie­dzial­ność jed­nostki w kogni­tyw­nej ewo­lu­cji zaczyna się od zro­zu­mie­nia faktu, że jej wewnętrzne obrazy, głosy i uczucia należą do niej samej i że można mani­pu­lo­wać nimi w ten sam sposób, jak palcami w celu prze­krę­ce­nia gałki w drzwiach.

 Celem koń­co­wym wszyst­kich naszych przeżyć jest uzy­ska­nie wiedzy, oświe­ce­nia i mądro­ści. W prze­ciw­nym razie w naszych prze­ży­ciach zabra­kłoby sensu, a następ­nie - wypeł­ni­li­by­śmy się uczu­ciem wście­kło­ści lub namięt­no­ści. Nie­za­leż­nie od tego, jakie są dra­ma­tyczne wyda­rze­nia zewnętrzne, tworzą one zale­d­wie ogólny schemat naszej rze­czy­wi­sto­ści. Życie jest naszym praw­dzi­wym nauczy­cie­lem, pod warun­kiem, że nie­ustan­nie rośniemy i roz­wi­jamy się, przy­swa­jamy lekcje podane nam przez życie. Tylko przez uzy­skane doświad­cze­nie życiowe, mądrość oraz miłość dusza nasza rozwija się. Właśnie w tym tkwi sens naszego przyj­ścia do życia na Ziemi.

 W tym kon­tek­ście staramy się wyczu­lić pacjenta na nie­zbęd­ność jego dalszej, kogni­tyw­nej ewo­lu­cji, jego indy­wi­du­al­nej odpo­wie­dzial­no­ści za zacho­wa­nie wła­snego zdrowia. W tym celu pro­wa­dzimy warsz­taty szko­le­niowe z pytań psy­cho­lo­gii zdrowia i ludz­kiej ener­ge­tyki. Uczest­ni­kami szko­le­nio­wego warsz­tatu może być każdy, kto zamie­rza nie cho­ro­wać i gotów wziąć odpo­wie­dzial­ność za własne zdrowie we własne ręce.