Znaczenie wiedzy energetycznej dla lekarzy

 Żeby zapew­nić praw­dziwą opiekę medyczną i duchowe wspar­cie pacjen­tom, lekarz musi mieć siłę. To bardzo ważne stwier­dze­nie. Siła wywodzi się z pojęcia doświad­cze­nia, i nie tylko zawo­do­wego. W tym zna­cze­niu „zawo­dowe” świad­czy o spo­so­bie „pobie­ra­nia” siły, która w rze­czy­wi­sto­ści w zakre­sie zawo­do­wym jest dość bierna i zbyt wolna.

 Lekarz swoim stanem ener­ge­tycz­nym może kie­ro­wać pro­wa­dzoną przez niego metodą lecze­nia lub odwrot­nie, dopro­wa­dzić do wyrzą­dze­nia przez nią szkody pacjen­towi. Nie­stety, sta­no­wi­sko współ­cze­snej medy­cyny jest jed­no­znaczne: leczy metoda, a nie lekarz, z góry zakła­da­jąc zbyt mecha­ni­styczne podej­ście do pacjenta.

 Normy i zasady obo­wią­zu­jące w śro­do­wi­sku medycz­nym nie uwzględ­niają potrzeby dbania per­so­nelu medycz­nego o własny poziom ener­ge­tyczny.

 Prif­fer­ling (1980), antro­po­log bada­jący „kulturę” medyczną, zazna­czał, że bardzo nie­wielu spośród bada­nych przez niego lekarzy nazwałby zdro­wymi. Więk­szość zale­d­wie egzy­sto­wała. Szcze­gól­nie doty­czyło to stu­den­tów medy­cyny i rezy­den­tów w szpi­ta­lach. Było kilku lekarzy - naprawdę nie­wielu - którzy czynili nad­ludz­kie wysiłki, żeby utrzy­mać wysoką jakość życia, ale wszyst­kie ele­menty systemu medycz­nego - rywa­li­za­cja, stała goto­wość na wezwa­nie, presja ze strony kolegów - utrud­niały to zadanie. Żadne z obser­wo­wa­nych przez niego śro­do­wisk medycz­nych nie trak­to­wało dobrego samo­po­czu­cia pra­cow­ni­ków jako ważnej sprawy.

 Problem ten praw­do­po­dob­nie w jeszcze więk­szym stopniu dotyczy pie­lę­gnia­rek. Nic dziw­nego, że większa połowa z nich odcho­dzi z zawodu.

 Wyda­wa­łoby się oczy­wi­ste, że zmiana nasta­wie­nia per­so­nelu medycz­nego i uznania ist­nie­nia wszech­obec­nych reguł ener­ge­tycz­nych jest korzystne dla samych lekarzy jak i dla ich pacjen­tów. Ener­ge­tyka czło­wieka jest szcze­gól­nie ważnym aspek­tem ludz­kiego zdrowia. Kiedy ludzie słyszą o tej dzie­dzi­nie, zazwy­czaj sądzą, że zajmuje się ona jakimś sza­ma­ni­zmem lub dotyczy wąt­pli­wych magicz­nych praktyk z mar­gi­nesu cyr­ko­wego. Czasami uznają ist­nie­nie owego zagad­nie­nia i nawet więcej - prze­ko­nują się, że ona może pomagać w radze­niu sobie z czyn­ni­kami ryzyka dla zdrowia. Nie­wielu jednak zdaje sobie sprawę z tego, że wiedza w tym temacie często znaj­duje ważne zasto­so­wa­nie we wszyst­kich aspek­tach ludz­kiego życia, a szcze­gól­nie w medy­cy­nie.

 Wiedza ener­ge­tyczna jest istotną dla wszel­kich ludz­kich przed­się­wzięć. Może ona pomóc pra­cow­ni­kom służby zdrowia w ich pracy, a pacjen­tom umoż­li­wić aktywne uczest­ni­cze­nie w pro­ce­sie lecze­nia i pre­wen­cji zdrowia. Nie­stety, tego typu zmiany zawsze napo­ty­kają duży opór. Nadal w stylu radze­nia sobie ze stresem, przez brak wiedzy w zakre­sie moż­li­wo­ści uzu­peł­nie­nia energii życio­wej, domi­nują ten­den­cje per­fek­cjo­ni­zmu, sztyw­no­ści w myśle­niu, kom­pul­syw­no­ści, scep­ty­cy­zmu, domi­na­cji i kon­troli wręcz do zaprze­cze­nia oso­bi­stym pro­ble­mom i prze­ja­wom sła­bo­ści.

 Zmiana tej pozycji oraz ten­den­cji do usta­wia­nia się wobec ener­ge­tyki czło­wieka mogłaby pomóc pod­da­nym dużemu stre­sowi leka­rzom w lepszym radze­niu sobie w życiu.

 Zmiany w spo­so­bie myśle­nia i zacho­wa­nia mogą korzyst­nie wpływać także na sytu­ację zewnętrzną. W tej sytu­acji jednym z naj­waż­niej­szych aspek­tów dla lekarza są jego relacje z pacjen­tami. Jednym z naj­bar­dziej stre­su­ją­cych doświad­czeń w swoim życiu więk­szość lekarzy uważa popeł­nie­nie błędu w sztuce lekar­skiej i, jako skutek tego, zarzut doty­czący nie­wła­ści­wego lecze­nia. Lekarz, mający odpo­wiedni poziom energii, może zrobić wiele, aby zmniej­szyć praw­do­po­do­bień­stwo takich przy­pad­ków.

 Nie­za­leż­nie od tego, jak dobry jest plan lecze­nia, okazuje się on bez­u­ży­teczny, jeżeli nie jest wpro­wa­dzany w życie. Zasad­ni­czą sprawą wydaje się więc być skło­nie­nie pacjen­tów i per­so­nelu do prze­strze­ga­nia pro­ce­dur. Ist­nieją dowody na to, że nie­sto­so­wa­nie się do zaleceń medycz­nych jest powszechną prak­tyką, z czego lekarze nie zdają sobie sprawy. Wyniki jednego z badań dowio­dły, że lekarze w ogóle nie potra­fili stwier­dzić, którzy pacjenci sto­so­wali się do ich zaleceń, a którzy nie.

 Lekarz z wysokim pozio­mem energii życio­wej jest w stanie zaaran­żo­wać wspar­cie per­so­nelu medycz­nego dla prze­strze­ga­nia usta­lo­nego planu lecze­nia i własnej zdol­no­ści pacjenta do reali­za­cji wska­za­nych zaleceń. Będzie mógł obudzić w pacjen­cie pozy­tywne ocze­ki­wa­nie co do sku­tecz­no­ści lecze­nia. Gdy energii jest brak, to przy­po­mina osobę, która wbrew posia­da­nej wiedzy na temat korzy­ści pły­ną­cych z wyko­ny­wa­nia poran­nych ćwiczeń nigdy nie podjęła się ich wyko­na­nia. Więcej - nie był w stanie namówić na nie kogo­kol­wiek. Winę za to ponosi brak odpo­wied­niego poziomu ener­ge­tycz­nego.

 Pod­nie­sie­nie wła­snego ener­ge­tycz­nego statusu przez lekarza wpływa w zna­czą­cym stopniu na jakość świad­czo­nych przez niego usług.